उनका छा तीमा थि पहिलो पटक नजर पुग्यो । “ओहो कति ठू “ला दू” ध” अनायस मेरो मुखबाट निस्क्यो

Video

ऊ सानैदेखि मसँग खुब चल्थी । पछाडिबाट आएर पलाई भ्वाक्क हिर्काएर हिड्थी । सारै चञ्चले थिई कबिता । म जागिरे भएको दुई वर्षपछि गाउँबाट काठमाडौं फर्कदा ऊ त्यतिखेर घरमा थिइन ।

मैले पहाडबाट सुन्तला जुनारसहितका सिजनको फलफूल लिएर गएको थिएँ । कबिता खोइ भाउजू भन्दै म उसको घर पुगें ।”ओहो समीर बाबु पो” भन्दै घिमिरिने भाउजू निस्किइन । मैलै आफूले ल्याई दिएका फलफूल थमाएँ ।

घिमिरिनी भाउजू त्यतिखेर पातलो गा उनमा थिइन । उनका छा तीमा थि पहिलो पटक नजर पुग्यो । “ओहो कति ठू “ला दू” ध” अनायस मेरो मुखबाट निस्क्यो । “क्या हो समिर बाबु त जागिरे भएपछि जे पा यो त्यही बो “ल्न था” ल्नु भएछ” कोपिला नाम गरेकी भा उजू अ नमस्क हुदै जवाफ फर्काइन ।

ओ हो मैलै त बो “ल्न न” हुने कुरा बोले छु भन्दै म ला “ज र ग्ला” नीले भुतुक्क भएँ र फर्कन थाले । “समिर बाबु कहाँ हिड्नु भएको म चिया बनाएर ल्याउँछु” भन्दै कोपिला भाउजू भित्र भान्सातिर लागिन । म भने उनीहरुको ड्रइङ रुममै बसेर पर्खन थालें ।

तनहुँतिर कुनै गाउँमा घर भएका विनोद दाई अन्तःशुल्क कार्यालयमा सुब्बा थिए । अन्तः शुल्कका सुब्बा मात्र भए पनि उनको काठमाडौंमा महल भन्न सुहाउने भब्य घर थियो बैंकहरुमा लाखौंको ब्यालेन्स थियो सुब्बा मात्र भए पनि उनको काठमाडौंमा महल भन्न सुहाउने भब्य घर थियो बैंकहरुमा लाखौंको ब्यालेन्स थियो ।

ठूल्ठूला व्यापारीहरुसँगमात्र उनको संगत थियो त्यसैले उनको घरमा थोरै मात्र बास हुन्थ्यो । बिनोद दाई बाहिर खुब के “टी घु” माउँ छन अरे भन्ने मैले धेरै अगाडि देखि सुनेको थिएँ । हेर घरैमा यति राम्री स्वा “स्नी हुँ” दाहुँदै बिनोद दाई बाहिर के बरालिएका होलान म सोच्न थालें ।

त्यतिखेरसम्म कोपिला भाउजूले चिया बनाएर ल्याइसकेकी थिइन । “अनि समिर बाबु जागिरको अनुभव कस्तो रह्यो त” चियाको एउटा कप मलाई थमाउँदै अर्को कप आफैले लिएर सोफामा मेरो छेउमा बस्दै कोपिला भाउजूले भनिन ।

“आ भाउजू सारै दुःख पहाडको ठाउँ धेरै हिड्नु पर्ने । मामाको करले जागिर खाई हालियो । म त अब जान्न” मैले दुःख दर्साउँदै भने ।”आम्मुई त्यस्तो के भन्नु भएको बाबुले पाएको जागिर पनि कहीँ छोड्नु हुन्छ” उनले भनिन । “अब त जागिर खाएर घरबार गर्नुपर्छ ।”

“भाउजू के अहिलेनै बिबाह गर्नु” मैले भने । “अर्का “की स्वा” स्नीको दू “ध-हे” रेर मुख मिठ्याउनुभन्दा त आ “फ्नै ल्या” ए राम्रो नि” उनले छिल्लदै भनिन । जिल्लामा आ इमाइको श “रिर” को स्वा “द लि” इसकेको मलाई यो कुराले हौस्यायो ।

“के गर्ने मु “ख मि” ठ्याउ ने मात्रै त हो नि” मैलै प्रसंग जोडें । त्यतिखेरसम्म उनले आफ्नो गा उनको खि “प खो” लिसकेकी रहिछिन । मस्तका दू “धका पो” काका बी च बनेको आकर्षक खाल्डो प्रस्ट देखियो । “लो “ग्ने क” हिले घर बस्ने होइन ।

दुई जना आमा छोरीमात्र भएको ठाउँमा ‘ हेर्नु बाबु बो “क्सी ला” गेर बसिखान दिएका छैनन”उनले प्रसंग मोड्न खोजेजस्तो मलाई लाग्यो । टोलमा इमान्दार केटाका रुपमा चिनिएको मैले अलि सहज अनुभव गरे र भने “हे भाउजू तपाईजस्तो पढे लेखेको मान्छे पनि

बो-क्सी -को कुरामा विश्वास गर्ने ।” “नपत्याउनु भएको ल हेर्नुस” मेरो नजिकै आएर आफ्नो गा उन उचा “लेर” से “ता ति” – घ्रा मतिर फर्का एर अलि कति नि “लो भ” एको ठाउँतिर दे खा उँ दै उनले भनिन ।

अघि बटम खुलेको छा “ती दे” खेरै औडा हा भएको मेरो म “न झ” न उनले आफ्नो का “पै न” जिक पुर्याएर गा उन फ र्काएप छि अधै र्य हुन थाल्यो । उ “त्तेज” नाले मेरो स्वा-स फु-ल्न थाल्यो ।

त्यही पनि सं यमि त भएर मैले भने “के को बो “क्सीले खा” एको हुन्थ्यो नशा चेपिएर र “गत ज” मेर यस्तो भएको नि” मेरो जवाफ फर्कन नपाउदै उनले एकै पटक मप्रति आक्रो सित हुँ “दै भ” निन “आइमाइको कुरा पनि नबुझने, कस्तो मान्छे हौ समिर ।

Leave a Reply

Your email address will not be published.